Gönül Sohbetleri – Dini Sohbet – İslami Sohbet

yorum yok
35 okuma
18 Aralık, 2011

İNSANİ-GÖNÜL -SEVGİ – TEVHİD
· Bu âlemde, şeklen insân görünümünde olsak bile, beşeriyet âlemindeyiz. Ne zaman kendimizi bilirsek, o zaman insânlık âlemi ne terfi ederiz. İnsânın insân olabilmesi için, mutlaka ” insân-eli ” tutması şarttır.
· İnsân dünyada iken, Allah kendinde olan, âhirette ise kendisi Allah’ta olacak olan, bir muamma-yı ezeli ‘dir.
· ” İnsân ” kelimesi ünsiyet ‘ten gelir ; ” üns ” muhabbet, “ünsiyet ” yakınlık, sıcaklık, her şey ve herkesle ‘ barışık’ olmak, kimseyi, çingene, zengin, fakir, Musevi, Hristiyan vb. diye ayrı görmemek demektir.
· Ünsiyet etmemiş olanların mertebesi, insân değil, ” nâs “tır.
· İnsân, kemale ermedikçe, Kur’ân’ı anlayamaz. O’nu bilen ” insân ” olur. Bilmeyen ise ” beşer “dir ve yaptığı her şey, maymun gibi birilerini taklitt en ibârettir.
· Allah’ın görülmesini engelleyen ‘perde’, bizzât beşerin kendisidir.
· İnsân, daima kendine en yakın âleme kayma temayülündedir. Her ne kadar Allah’tan gelmiş ise de, gelinceye kadar, pek çok âlemlerden geçmiş olduğu için, kendine en yakın âleme, yâni kendinden bir önceki hayvâniyet âlemine yönelmeye meyyâldir. Hayvânlık hissiyatı insâna tatlı gelir. İnsânlık hissi, Allah’la ünsiyet edilen âleme aittir ; zâten ona insân denmesinin nedeni de bu ünsiyettir.
· Her şeyin amacı, ” sevgi “, ” muhabbet “, “temiz yürek ” ve ” temiz amel “dir; ibadetler dahil, her şey bunu te’min içindir ve teferruattır.
· İnsânlık, ” sevgi “, ” muhabbet ” ve ” merhamet ” demektir. Her yaptığı işi, sevgiyle ve Hakk için yapana ” insân ” denir.
· İnsânlıktan amaç, ” gönül-âlemi “ne girip, orada yaşayabilmektir.
· Allah’a ulaşmak için, ‘ bilgi ‘den ziyade ” sevgi ” lâzımdır. Çünkü, ” mârifettullah “Aşk”tır.
· İnsân, dünyada “aşk-ateşi “, âhirette ise ” cehennem-ateşi ” ile temizlenir.
· İnsân, aklı bırakırsa ‘ deli ‘, akıl insânı bırakırsa ‘ Veli ‘ olur.
· Dinin temeli, gönül kırmamak, gönülden ayrılmamak, çalışkan , güler yüzlü ve iyi niyetli olmaktır. Gerisi, ” lâf-u güzâf “tır.
· İnsânın yüzü ” cemâlüllah “tır ve Allah’ın insâna verdiği kitabın, ‘ön sayfası’, yâni, ” fatiha “sıdır.
· İnsân, benliğini gayb âleminde müşahede ederse ” O ” (Hû), şühûd âleminde müşahede ederse “Sen “, kendinde müşahede ederse ” Ben ” demelidir.
· Allah’ın evi , enfüste ‘İnsân’dır ve o hakikidir.
· Namâzı karşılıklı olarak, insân insâna kıldığı hâlde, neden ortada kâbe bırakılmış ve insânların birbirlerini görmeleri engellenmiştir ? Her insân sûretinde görünenin insân olmadığı ve insân olmayan ın da kalb e alınıp, “Kıble ” edilmeyeceği için… Onun için ortaya bir sembol konmuş ve o sembolün kıble olması sağlanmıştır.
· Kıyam, “Elif” ; “Rükû”, dal ; “Sücûd ” ise ” Mîm” harfinin sembolüdür. İnsân bunları okuduğunda Âdem olduğunu öğrenip oturacak ( Kuud ) ve böylece gerçek namâz kılmış olacaktır.
· Allah kâinatı “sevgi”den yaratmıştır. “Sevgi” herkeste her zerrede vardır. Zâten sevgiden başka bir şey yoktur .
· En büyük ibadet ” sevgi “dir.
· İnsanın insânlığı, bilgisiyle ölçülür, lâkin bilgi ahlâka dayanmazsa hiçbir işe yaramaz. Bilginin “sevgi” ile kaynaşması gerekmektedir.
· İnsân ne kadar bilirse bilsin, bildiklerinin “zevk” ine varamıyorsa, o bilginin hiçbir faydası yoktur. Önemli olan, “gönül” temizliği ve o temiz gönülde ilmin vereceği “ferahlığı” bulabilmektir.
· Allah’a “Akıl ” ile değil, ” Gönül ” ile erişilir.
· ‘ Sırât-köprüsü’ burasıdır ve o köprüyü, buradayken geçmek lâzımdır.
· Namâzın hakîkati , Gönül-âlemi ‘ndedir. Amacıysa, Hak sevgisi ni kazanıp ” Muhabbetullah ” ve ” Mârifetullah “a erişmek için rûhen yükselmek, urûc etmektir.
· Bir insânda Allah bilgisi yoksa, onun rûhu dirilmemiş demektir. Böyle rûhlara “rûh-i hayvânî” denir. Ölümlü rûhlar bunlara denir. İnsândaki rûh ise “nefha-i ilâhi”dir. Bu nefha, Allahın Âdem’e üflediği rûhtur. Diri olan da bu rûh’tur. Hz. Mûhammed (sav) de ahfâdına bu rûhtan üflemişir. Çünkü, Râbb üflemezse, emir zâhir olmaz. İşte, “de ki, Rûh Rabbimin emrindendir.” (17/85) âyetinin mânâsı budur.
· Tevhîd ‘de ayrılık yoktur. Ayrılığı yaratan esmâ’dır.
· Esmâ bir bildirgeçtir; kendi vücûdu yoktur. İnsânın sıfâtlarını bildirmeğe yarar.
· İnsanın endişe ve sıkıntıya düşmesinin nedeni, bir isme bağlanıp kalması ve her şeyi ondan beklemesindendir. Beklentisine o isimden cevap alamayınca, sıkıntıya düşer. O halde, esmâyı değil, müsemmayı düşünmek gerekir.
· Teşbîh’te tenzîh’i, tenzîh’te teşbîh’i zevk etmek, ” tevhid ” dir.
· İnsânı şaşırtan, esmâ ve sıfatta kalıp her şeyi ayrı görmesidir. İnsân, buğday, nohut, fasulye, şeker, incir, kayısı, üzüm vs.yi teker teker görüp ayrı zannetmekle hata yapmaktadır. Halbuki, bunların hepsini bir görüp, ” Aşûre ” deyiverse, yâni müsemmayı tanısa, ayrılıklar ortadan kalkıverir. İşte ” tevhîd ” budur.
· Tevhîd nokta-i nazarından, Bir Allah ile Bir İnsân ‘dan başka, tüm görünenler ” süs”tür… Hüvel Bâtın Allah, Hüvezzâhir ise İnsân’dır .
· Sırf tenzîhte kalanlar, küfür de, sırf teşbîhte kalanlar ise şirk ‘tedir. Tenzîh ile teşbîh arası, yâni ” berzah ” , insânın kendisidir.
· Ölmeden önce ölmek , ölümü öldürmek demektir.
· ” Tevhîd”, “sevgi”den ibârettir. Her kes, kendi kapısını kendi açacak, içindeki “Hazine”yi, kendi bulacaktır.
· İnsânlıktan, dinlerden ve ibadetlerden tek murat, ” sevgi ” ve “muhabbet “e ulaşabilmektir

ZİKİR HAKKINDA
Ebu Derdâa (ra) Rasulullah(sav)’in şöyle buyurduğunu rivayet etmiştir:” Kıyamet Günü kulun mizan terazisinde güzel ahlaktan daha ağır gelen bir şey yoktur. Şüphesiz Allah çirkin işler yapan ve kötü söz söyleyene kızar. ” (Ebu Davud, Tirmizi).
Ebu Hüreyre(ra) Rasulullah(sav)’in şöyle buyurduğunu rivayet etmiştir:” Mü’minlerin iman bakımından en olgunu ahlakça en güzel olanıdır. Sizin en hayırlınız ailesine hayırlı olanınızdır. ” (Ebu Davud, Tirmizi).
Câbir (ra) Rasulullah(sav)’in şöyle buyurduğunu rivayet etmiştir:” Şüphesiz Kıyamet Günü meclis ve sohbet bakımından bana en yakın ve sevimli olanınız ahlakça güzel olanlarınızdır ve Kıyamet Günü meclis ve sohbet bakımından bana en uzak ve çirkin olanınız gevezelik, boşboğazlık yapan ve müteveyhik olan kimsedir. ”
” -Ya Rasulelah müteveyhik nedir?” dediler. Şöyle buyurdu:
” -Kibirli olanlardır. ” (Tirmizi).
Ebu Derdâa (ra) Rasulullah(sav)’in şöyle buyurduğunu rivayet etmiştir:” Kıyamet Günü kulun mizan terazisinde güzel ahlaktan daha ağır gelen bir şey yoktur. Şüphesiz Allah çirkin işler yapan ve kötü söz söyleyene kızar. ” (Ebu Davud, Tirmizi).
Ebu Hüreyre(ra) Rasulullah(sav)’in şöyle buyurduğunu rivayet etmiştir:” Mü’minlerin iman bakımından en olgunu ahlakça en güzel olanıdır. Sizin en hayırlınız ailesine hayırlı olanınızdır. ” (Ebu Davud, Tirmizi).
Câbir (ra) Rasulullah(sav)’in şöyle buyurduğunu rivayet etmiştir:” Şüphesiz Kıyamet Günü meclis ve sohbet bakımından bana en yakın ve sevimli olanınız ahlakça güzel olanlarınızdır ve Kıyamet Günü meclis ve sohbet bakımından bana en uzak ve çirkin olanınız gevezelik, boşboğazlık yapan ve müteveyhik olan kimsedir. ”
” -Ya Rasulelah müteveyhik nedir?” dediler. Şöyle buyurdu:
” -Kibirli olanlardır. ” (Tirmizi).
(İçinden yalvararak ve korkarak yüksek olmayan bir sesle sabah akşam Rabbini an Gafillerden olma)
PEYGAMBER S.A.Vesellem şöyle buyurmuştur
(Rabbini zikredenle Rabbini zikretmeyenin benzeri diri ile diri gibidir)
(Amellerinizin en hayırlısını Melikiniz katında en geçerli olanını dereceleriniz içerisinde en yükseğini sizin için altın ve gümüşü yığmaktan daha hayırlısını düşmanla karşılaşıp onların boyunlarını vur manızdan onların da sizin boyunlarınızı vurmasından daha hayırlısını size bildireyimmi? Sahabiler evet dediler.RESULULLAH S.A.VESELLEM de ALLAH U TEALEYİ zikretmek buyurdu)
(PEYGAMBER S.A.Vesellem:ALLAH U TEALEBen kulumun hakkımdaki zanındayımdır.Beni zikrettıkçe onunlayım.Beni bir toplulukta anarsa bende onu onlardan daha hayırlı bir toplulukta anarım.Bana bir karış yaklaşsa ben ona bir arşın yaklaşırım.Bana bir arşın yaklaşsa ben ona bir kulaç yaklaşırım.Kulum bana yürüyerek gelse ben ona koşarak gelirim. buyurdu demiştir)
ABDULLAH B.BÜSR BİR ADAM RESULULLAH A ^^EY ALLAH IN RESULU! İSLAMIN BANA OLAN EMİRLERİ FAZLALAŞTI.BANA BİR ŞEY BİLDİRKİ ONA SIMSIKI SARILAYIM DEDİ PEYGAMBER S.A.Vesellem şöyle buyurduki (Dilin daima ALLAH zikri ile ıslak kalsın )ve buyurmuşturki (Kim ALLAH ın kitabından bir harf okursa ona bununla bir hasene vardır ve her hasene on misli ile birliktedir.Elif-lam-mim bir harftir demiyorum. Elif bir harf lam bir harf mim bir harftir)
UKBE B AMİR Radiyallahu anh:Biz suffede iken RESULULLAH S.A.VESELLEM DEDİKİ (Kim her gün sabah Buthan a yada Akik e gitmeyi oradan akrabalık bağını kesmeksizin ve günaha girmeden hörgüçlü iki büyük deve ile dönmeyi ister? Dedikki Ey ALLAH IN RESULU biz bunu isteriz.RESULULLAH DA şöyle buyurdu (Sizden biriniz erkenden mescıde gidip ALLAH AZZE VE CELLE NİN kitabından iki ayet okur yada öğrenmezmi? bu onun için iki deveden daha hayırlıdır.Üç Ayet üç deveden dört Ayet dört deveden daha hayırlıdır okunan yada öğrenilen Ayetler sayılarınca develerden daha hayırlıdır)
PEYGAMBER S.A.Vesellem şöyle buyurmuştur (Kim bir yerde oturur da ALLAH I zikretmeszse ALLAH tarafından ‘bu kusurundan dolayı’ bir pişmanlığa uğratılır.Kimde bir yatağa uzanır onda ALLAH ı zikretmezse ALLAH tarafından’ bu kusurundan dolayı’ bir pişmanlığa uğratılır)
(Bir mecliste oturupta orada ALLAH ı zikretmeyen ve Nebilerine salat getirmeyen bir topluluk mutlaka ALLAH tarafından ‘bu kusurlarından dolayı’ pişmanlığa uğratılır.ALLAH dilerse onlara azap eder dilerse onları bağışlar)
(Oturdukları meclisten orada ALLAH I zikretmeksizin kalkan bir topluluk eşek leşi üzerinden kalkmış gibidir.Bu onlar için pişman olacakları kayıptır)
Kuran-ı Kerim’in birçok isminden birisi de, bilindiği üzere “zikr”dir. Bu, yüce kitabımızda âyetlerle beyan buyrulmuştur. Arapça bir kelime olarak zikrin manası; anmak, hatırlamak, unutmamak gibi anlamlara gelir. Zikir kavramı, dün olduğu gibi bugün de en çok tasavvufta kullanılmaktadır. Öyle ki bu terim; tasavvufun öz malı olmuştur, denilebilir. Giriş babında, tasavvuf nedir? İslâm dininde tasavvufun yeri neresidir? hususlarına kısaca temas edelim.
Günümüzde tasavvufun menşeini (kaynağını), tamamen İslâm’ın dışında, adeta ondan ayrıymış gibi göstermek gayretinde olanlar bulunmaktadır. Bu güruh, bu mukaddes yolu kirletmek, bozmak, fikirleri keşmekeşlik içinde bırakmak azmindedir. Bu fikirde olanlar İslâm şerefiyle şereflenmeyen bir zümrenin düşünceleridir. Bir de Müslümanların için de olup da, tarikat-ı aliyyeyi inkâr eden, İslâm’da olmayan bir şeyi icat ediyorsunuz, olmaz böyle şey diye tasavvufa karşı çıkan bir zümre de -maalesef- bulunmaktadır.
Bazı insanlar vardır ki, onlar boş ve bir neticeye varmayan iddialarda bulunurlar. Aslında karşısında oldukları şeyi inceden inceye tetkik etmedikleri halde sadece kulaktan duydukları bir kaç söze itibar ederler. Hâlbuki bir şey hakkında kesin hüküm vermemek, hüküm verirken çok dikkatli davranmak ve indi fikirlerden sakınmak yerinde olur.
Genel olarak sûfilere karşı çıkanlar şu fikirleri ileri sürerler.
Resulullah devrinde şeyhlik, müritlik, kısacası tarikat-ı aliyye mevcut değildi. Sonradan meydana çıkmış olan bu ekolün İslâm dininde yeri yoktur.
Resulullah böyle bir telkinde bulunmadığı gibi, Kuran-ı Kerim de ve sahih hadislerde buna işaret eden bir âyet-i kerime veya hadis-i şerif mevcut mudur?
Konudan ayrılmadan bir an için dört mezhebin doğuşunu düşünelim. Şüphesiz ki bugün İslâm dünyasında kabul gören dört büyük mezhep İslâmî kalıplar içerisinde vücut bulmuştur. Şimdi hiçbir kimse kalkıp da, Hz. Peygamber veya onun ashabı hangi mezheptendir veya şu mezhebe mensup idiler, diyemez. Fakat bu dört mezhep, onun ne sünnetine, ne de kendisinin aracılığı ile gönderilen Kuran-ı Kerim’e aykırıdır. Bilindiği gibi bunda tam bir mutabakat vardır. Eğer böyle olmamış olsaydı İslâm’da fikir hürriyeti kısıtlanmış ve düşünce dondurulmuş olurdu. Demek oluyor ki; Hz. Peygamber devrinde mevcut olmayan mezhepler Kuran-ı Kerim ve hadis-i şerifler ışığında teşekkül etmiştir. Kaldı ki tasavvufî hayat ve onun temel taşı olan zikir Resulullah devrinde mevcut idi. Kuran-ı Kerim’de ve hadis-i şeriflerde zikre teşvik eden birçok misaller mevcuttur.
Ashab-ı Suffa, bizzat Resulullah’ın manevi terbiyesi altında yetişiyorlardı. Fakir insanlardı. Boğazlarından tek bir lokma geçmediği günler bile olur, açlıktan benizleri sararırdı. Bütün çalışmaları ve gayretleri Rızâ-yı Bâri (Allah rızasını)’yi kazanmak, vâsıl-ı ilallâh (Allah’ın rızasına)a kavuşmaktı.
Rasûlullah (s.a.v.), Mekke’den Medine’ye göç ederken mağarada göç arkadaşı Hz. Ebûbekir’i dizinin dibine oturtmuş ve ona hafî (gizli) zikri telkin etmiştir. Dil damağa yapışık, gözler kapalı, bütün vücut Hz. Allah’ı zikretmekle meşgul, kalbin çırpışlarının “Allah, Allah” demesi… Ve onun daha bir çocuk iken alıp yetiştirdiği Hz. Ali’ye cehri (açık) zikri öğretişi. Bir hadis-i şerif ve onun manasını arz edelim:
Ebû Hureyre’den naklen: Nebiyy-i Ekrem (s.a.v.)’den iki kap dolusu ilim belledim. Bunlardan birini size yayarak anlattım. Diğerine gelince, onu meydana çıkaracak olsam, benim şu boğazım kesilir.”[1] Resulullah (s.a.v.) ile diğer büyük sahabîlere oranla daha az beraberliği olan Ebû Hureyre’nin, buna rağmen en çok hadis-i şerif rivâyet eden sahabî olduğu malumdur. Rivayet edemediği, daha doğrusu “onu meydana çıkaracak olsam, benim şu boğazım kesilir” dediği diğer ilim hangisidir acaba?
Rivayetlerin muhtelif olmasına rağmen Ebû Hureyre’nin ‘boğazım kesilir’ diye herkese anlatamadığı ilim, ilm-i bâtındır ki, bu tamamen mutasavvıfâne bir yaşayış ile yani bir mürşidin terbiyesinden geçmekle kazanılır.
“Yedi gökle, yer ve bunların içinde bulunan (melek, cin, insan)lar onu tesbih ve tenzih ederler. Hepsi de ona hamd ile onu tesbih eder. Fakat siz onların tesbihini iyi anlamazsınız. O, hakikaten halimdir. Gerçekten yarlığayıcıdır.”[2]
Ve Hac suresinin 18. âyet-i kerimesinde: “Görmedin mi! Göklerde olan herkes/her şey ve yerde bulunan herkes güneş, ay, yıldızlar, ağaçlar, hayvanlar ve insanların birçoğu hakikaten Allaha secde ediyor. Bir çoğunun üzerine de azap hak olmuştur.”
Bu iki âyet-i kerimeden açıkça anlaşılmaktadır ki; Cenâb-ı Allah’ı yalnız ve şuurlu gördüğümüz varlıkların değil şuursuz olarak tanıdığımız hayvanların hatta güneşin, ayın, yıldızların, ağaçların ve hatta hayat eserinden mahrum olduğunu sandığımız cemaatlerin bile tesbih ve tenzih etmekte oldukları anlaşılır.
Ayrıca Rad suresinde: “Göklerde ve yerde ne varsa gölgeleriyle beraber, ister istemez sabah akşam Allah için secde eder”[3] buyrulmuştur.
Nahl suresinde de: “Allah’ın yarattığına bakmıyorlar mı ki, her şeyin sağdan ve soldan düşen gölgeleri kemali bir tezellül içinde Allah’a nasıl bir secdeye kapanmaktadır.”[4]
“Görmez misin ki; göklerde ve yerdekilerin hepsi Allah’ı tesbih ediyor… Kuşlar saf saf ibadette… Onların hepsi namazlarını ve tesbihlerini biliyorlar, Allah da onların yaptıklarını biliyor…”[5]
Nebatlardan olan ağaçların ve diğer bitkilerin gıdalarını kökleri vasıtasıyla aldıkları için devamlı olarak secdede bulunmaları, hayvanların dört ayak üzerinde rükûda olmaları ve dağların dimdik duruşlarıyla namazda kıyamı andırmaları, zikir ve tesbihlerini kendi lisan-ı halleriyle yapmaları akıl ve izan sahibi insanı derinden derine düşündürmelidir. Hasta gönüllerin ilacı olan zikre dair Kuran-ı Kerim’de bir çok âyetler mevcuttur. Onun için “Allah’ı zikretmek daha büyüktür.”[6] buyrulmuştur. İslâm’ın direği namazdır, namazdan maksat yaratanı unutmamak ve onu gerek çeşitli tesbihlerle gerekse Kuran-ı Kerim okumakla olsun her an hatırlamaktır. Ayrıca Kuran-ı Kerim okumanın faziletli ibadetlerden sayılmasının sebebi, Hz. Allah’ın kelamı olması ve onu hatırlatmaya vesile teşkil etmesindendir. Ayrıca oruçtan arzuların kırılması, kalbin zikir edilecek bir yer haline gelecek şekilde temizlenmesidir. Kalp arzularla dolu olunca zikir ona tesir edemez. Onun için kalp “nazargâh-ı ilâhîdir” denilir. “Hz. Allah, sizin suretlerinize ve mallarınıza değil, kalplerinize ve amellerinize bakar”[7] buyrulmuştur. Kâinatın Efendisi (s.a.v.), Hz. Aişe’nin beyanına göre en çok şu duayı okurlardı. “Ey kalpleri evirip çeviren! Kalbimi dinin üzerinde sabit kıl”[8] ve yine O: “Kalp açık bir sahraya düşen tüy gibidir. Rüzgârlar onu dıştan içe doğru türlü şekilde çevirmekte ve yürütmektedir”[9] buyurmuştur.
Bunları size bahsetmemizin sebebi, zikrin tamamen bir kalp işi olduğunu anlatmak içindir. Cenâb-ı Hakk (c.c.): “Ben yerlere ve göklere sığmam, fakat mümin kulumun kalbine sığarım” buyurmaktadır. Onun için kalbin tasfiyesi, temizlenmesi tasavvufta zikir ile mümkün olur. “O öyle Allah’tır ki, önceleri apaçık delalet içinde oldukları halde ümmilere kendilerinden, onlara Allah’ın âyetlerini okur, onları tezkiye eder (temizler), onlara kitap ve sünneti öğretir bir Resul/elçi gönderdi.”[10]
Bu tezkiye nefislerin tezkiyesidir. Ruhun bütün faziletlerle bezenmesi, nefsin bütün kötülüklerden arınmasıdır. Kalbi temizlemek Hz. Allah’ın zikrinin dilden düşürülmemesiyle mümkündür. Bütün duyguların, düşüncelerin toplandığı yer gönül olduğu için hadis-i şeriflerden de anladığımız gibi, Allah müminlerin gönüllerine nazar eder. Fiil ve hareketlerimizin hepsi kalpten idare edilir. Hz. Peygamber (s.a.v.): “Dikkat edin! Vücutta küçük bir et parçası vardır. Bu et parçası sıhhatte bulundukça, iyi çalıştıkça bütün beden de sıhhatte bulunur. Şâyet o et parçası fesada giderse, bütün beden de fesada uğrar. İşte bu et parçası kalptir”[11] buyurmuştur.
İstiğfar ve zikir kalpteki bütün kirleri yok eder, kalbi parlatır. O zaman insan şu hitaba mazhar olur:
“Ne mal, ne evlat fayda verir, o gün ancak tertemiz bir kalp ile Allah’a gelenler saadete ererler.”[12]
Zikrin ehemmiyetini beyan eden bir çok âyetler ve hadis-i şerifler mevcuttur. “Dikkat edin, Allah’ın zikriyle kalpler itminan bulur.”[13] Demek ki insan, Allah’ın zikriyle ancak huzura kavuşur ve gönül rahatlığına erer. Kuran-ı Kerim’de hak aşığı olan büyük kişiler şöyle beyan edilir:
“Müminler o kimselerdir ki, yanlarında Allah anıldığı zaman yürekleri titrer. Karşılarında Allah’ın âyetleri okunduğu zaman, bu onların imanını arttırır ve onlar ancak Rablerine dayanıp güvenirler.”[14]
“Bunlar Allah’ın zikri ile kalpleri huzura kavuşarak iman edenlerdir.”[15]
Bir adam Resulullah (s.a.v.)’a gelerek: “Ya Resulullah! İslâmî hükümler çoğaldı. Sımsıkı tutacağım şeyi bana haber ver” dedi. O da buyurdu ki: “Zikrullaha devam et.”[16]
“Size amellerin en hayırlısı, Allah nezdinde (sevap bakımından) en temiz olan, derecelerinizi en ziyade yükselten ve sizin için altın ve gümüş infak etmekten, harp meydanlarında düşmanlarınızla karşılaşıp (İ‘lây-ı Kelimetullah uğrunda) onların boyunlarınızı vurmanızdan daha hayırlı amelleri haber vereyim mi? Ashap, Evet! Ya Resulallah, deyince, Allah u Teâlâ’yı zikretmektir”[17] buyurdular. Resulullah (s.a.v.)’ın dilinden zikrin faziletleri beş grupta toplanmıştır.
Zikir amellerin en hayırlısından sayılmıştır.
Allah nezdinde sevap bakımından en temizi kabul edilmiştir.
Dereceleri en çok yükselten bir amel olarak vasıflandırılmıştır.
Altın ve gümüşü infak etmekten daha hayırlı bir sadaka kabul edilmiştir.
Allah yolunda cihat etmekten daha üstün ve faziletli bir amel olarak anlatılmıştır.
“Ben kulumun zannına (hakkımdaki düşüncesine) göreyim. Beni zikrettiğinde, ben onunla birlikteyim (rahmetim, tevfik u inâyetim onunla beraberdir). O, beni kalbinde gizlice yad ederse ben de onu bu suretle anarım. Beni bir cemaat içinde zikrederse ben de kulumu o cemaat efradından daha hayırlı (Cibril ve Mikail gibi) bir cemaat içinde (rahmetimle) anarım.”[18]
Allah u Teâlâ buyurdu ki: “Bir kimse benim velilerimden birine düşmanlık ederse, ona karşı harp ilan ederim. Hiçbir kulum kendisine farz ettiğim şeylerden daha sevimli bir şeyle bana yakınlık kazanamamıştır. Nafile ibadetlerle kulum bana takarrub eder (yaklaşır), nihâyet onu severim ve onu sevince de işiten kulağı, gören gözü, tutan eli ve yürüyen ayağı olurum. Benden bir şey isterse veririm, bana sığınırsa muhakkak onu korurum.” Bu hadis-i şerifte şu hakikatler var:
Allah veli kullarını her halükarda muhafaza edeceğini vaat etmiştir.
Kul Cenâb-ı Allah’a ancak nafilelerle takarrub edebiliyor ve onun sevgisini kazanabiliyor.
Kulak, göz, el, ayak gibi en kıymetli uzuvların çalışması tamamen Cenâb-ı Allah’ın rızasına uygun olarak ve onun kontrolü altında oluyor.
Böyle bir velinin duası asla yere düşmez. Derhal icabet görür.
Hz. Allah, onu her türlü sıkıntılardan muhafaza eder. Evliyaullah, kınındaki keskin kılıç gibidir.
Hz. Allah buyuruyor: “Allah’ı çok zikrediniz ki, felah bulasınız.”[19]
Ey müminler Allah’ı çok zikredin. Sabah ve akşam onu tesbih ve tenzih edin. Sizi karanlıktan aydınlığa çıkarmak için üzerinize rahmetlerini, feyiz ve bereketlerini gönderen odur. Melekler de sizin için mağfiret dilerler. Allah müminlere karşı merhametlidir. Onların, Allah’a kavuştukları gün nail olacakları iltifat “selam”dır. Hz. Allah onlara iyi bir mükafat hazırlamıştır.”[20]
“Kim benim zikrimden yüz çevirirse onun hakkı, dar bir geçimdir ve biz onu kıyamet gününde kör olarak haşrederiz. Artık o zaman o, (Rabbim! Beni kör olarak haşrettin, halbuki ben hakikaten ‘dünyadayken’ görüyordum) der.”
Kademe kademe zikir meclislerinde pişen, nefsini tezkiye eden ve onun basamaklarını aşıp, nefs-i emâreden ve levvâmeden kurtulup nefs-i mutmainneye ulaşan kişi, sevinç ve huzur içerisinde şu hitabı duyar:
“Ey itmi’nana erişmiş ruh! Dön Rabbi’ne… Sen ondan razı, o da senden razı olarak. Haydi, gir kullarımın içine, gir cennetime.”[21]
Allah teala şöyle buyurmuştur: “Allah’ın zikri en büyüktür.” (Ankebut: 45)
“Beni zikredin, ben de sizi zikredeyim.” (Bakara: 152)
“Eğer o Allah’ı tesbih edenlerden olmasa idi balığın karnında kıyamete kadar kalırdı.” (Saffat: 143)
“Onlar usunmadan gece gündüz tesbih ederler.” (Enbiya: 20)

Gönül Sohbetleri – Dini Sohbet – İslami Sohbet

Bir önceki yazımız olan Esselamun Aleykum Gönül Dostlarım - Gönül Sohbetleri - Gönül Sohbeti - Gonul Sohbet başlıklı makalemizde Gönül Sohbeti, Gönül Sohbetleri ve Gönülden Sohbetler hakkında bilgiler verilmektedir.


Site web editörü olan admin makale yazarlığı yapar. Site web editörü olan admin .

ETİKETLER :

Benzer Yazılar

Büyük velîlerden. Kelam, tefsîr, tasavvuf ve Şâfiî mezhebi fıkıh âlimi, ...

Gönüldeki hüzün-keder, neş’e-sevinç, merhamet-şefkat.. gibi duyguların ...

“Allah hüzünlü kalbi sever.”              ...

Yorumlar



Bir Yorum Yazmak İstermisiniz ?

*