RİSALE-İ NUR'UN İLK TALEBELERİ
|
MUSTAFA SUNGUR
1929'da Eflâni'de doğdu. Kastamonu
Gölköy Enstitüsü mezunudur. Evli ve
yedi çocuk sahibir. Bediüzzaman Said
Nursî'nin en yakın talebe ve hizmetkârlarındandır.
"Henüz Köy Enstitüsünden yeni mezun olmuştum"
"Biz o Nur'un, o İlâhî ve Kur'anî Nur'un, hayat-ı maneviye bahşeden feyiziyle
tecellisine ilk önce 1946 yılında nail olduk. Henüz Kastamonu Gölkök
Enstitüsünden yeni mezun olmuş, kendi köyümde muallimlik vazifesine almıştım.
Gerçi okul sıralarında iken 1942 yılında,'Kastamonu'da bir hoca varmış, Cennet,
Cehennemi görerek kitap yazıyormuş...' diye okul arkadaşlarıma söylediğimi
hatırlıyorum.
"1944 senesinde mezuniyetten bir sene önce stajyer olarak Kastamonu'nun Oğul
köyünde bir ay kalmıştım. Oranın muallimi Şevket Bey (merhum) 23 Nisan tatili
için Kastamonu'ya gelirken yolda mütemadiyen Hz. Üstaddan, büyük bir hocadan
bahsediyor, uğradığı zulümleri bana anlatıyordu. Demek Rahmet-i İlahiye bu
suretle ruhumuzda ilk tohumlarını ekiyordu. Mezuniyetten sonra Eflânili muhterem
Ahmet Fuat Efendi (emekli muallim) ve Safranbolu'da mukim esnaftan muhterem
Mustafa Osman ve Hıfzı Bayram ve Kastamonuda ziyaret ettiğim Mehmet Fevzi
Efendiler benim ilk ağabeylerim, Nur yolunda öncülerim, uzun yıllar ve daima da
istifade ve istifaze ettiğim büyüklerim olarak Rahmanü'r-Rahim'in rahmetine
nâiliyetime vesile oldular. Allah onlardan razı olsun.
"Üstaddan gelen mektuplar"
"Haret-i Üstaddan ve Nur talebelerinden mektuplar, lahika olarak her tarafa
neşroluyordu.
"Lahikalar, evvelâ, yeni yazı ile geldi. Sonra hatt-ı Kur'ânî kısa zamanda
lillahilhamd öğrendikten sonra eskimez harfle gönderilmeye başlandı. Sonra biz
Hazret-i Üstadı ziyaret edip de Afyon Hapsine girinceye kadar bu lahikalar devam
etti. Mustafa Osman Ağabey gönderdiği. Onlara da Isparta'dan gelirmiş. Böylece
bizi beslemeye, gıdamızı tam zamanında yetiştirmeye ihtimam gösterdiler.
"En büyük emelimiz Nur talebesi olabilmekti"
"Lahika mektupları, bize, Anadoluda kurulan ve etrafa Nurlu mahsüller dağıtan
manevi bir fabrikanın varlığını bildiriyordu. Görseniz ne kadar seviniyorduk.
Âlemimiz genişliyordu. Hiç itiraz konusu gelmeden Üstadımızdan ve talebelerinden
gelenleri, yazılanları kabul ediyorduk. Sanki onları hep içiyor, içiyor,
susluğumuzu gidermeye çalışıyorduk. O günlerde en büyük emelimiz Nur talebesi
olabilmekti. Nur dairesine girebilmeyi, ebedi kurtuluşa giden bir gemiye binmek
gibi, necat ve kurtuluş vesilesi telâkki ediyorduk. Ruhumuz öyle hissediyordu.
Bu lahikalarda o muazzez Nur Üstad, ´Seni de Nur talebesi kabul ettim´ dese, ben
de o camiaya dahil olsam, diye büyük iştiyak ve arzu, ruhumuzda çağlıyordu. Hz.
Üstadın bahsi, teveccühü ve yâdı, bizim için rahmet-i İlahiyenin bir in'ikasıdır
biliyorduk. Filvaki bütün bunlarda şüphe yoktu. Zaman ve hadiseler, bunu ispat
etti. Ekilen Nur tohumları, kısa zamanda kesretli sümbüller verdi, çiçekler
açtılar. Biz de Hasan Feyzi (r.a.) gibi,
"Bir zerrecik olsun bulayım der de ararken,"Düştüm yine derya gibi bir Nur'a
bugün ben' demek isteriz... Ama daima Cenab-ı Hakkın rahmetini dileyerek,
yalvararak... Çünkü, bütün hayırlar, iyilikler daima O yüce Rahman ve
Rahîmdendir.
|
